Ik herinner me nog precies hoe ik de eerste keer uit mijn lichaam klapte. Ik was negen jaar en ik was op mijn kamertje aan het spelen. Ik maakte destijds altijd complete barbyhuizen met wel tig kamertjes. Ik was heerlijk aan het tutten toen mijn ouders me riepen om beneden te komen. Ik moest even bij hen komen, want ze hadden me iets te vertellen. Ik had geen idee wat dat kon zijn. Ze keken er wel behoorlijk serieus bij, dat zag ik wel. “We moeten je wat vertellen, Fanny” zei mijn vader. Hij begon een verhaal over mensen die van elkaar houden en dat dat over kon gaan. Ik wilde dat hij of mijn moeder zou zeggen wat er nou precies aan de hand was, maar dat deden ze niet. Ik heb toen zelf die ontzettend moeilijke vraag gesteld: “gaan jullie scheiden?” Ze knikten alleen maar ja. Ik herinner me heel sterk het gevoel dat de grond onder mijn voeten wegzakte en dat ik viel. Diep naar beneden waar niets was, alleen een hoge pieptoon en verder schemer. Ik kon niet huilen of verder nog iets tegen mijn ouders zeggen, want mijn keel was dichtgesnoerd. Ik rende naar mijn kamer en ben met mijn knuffel op bed gaan liggen. Mijn ouders bleven beneden en ik wist dat alles was veranderd.

Dit is deel 2 in een serie van 6 blogs met als onderwerp ‘hoe blijf je bij jezelf?’. Hierin krijg je een nieuwe manier van waarnemen aangereikt, met tips, oefeningen, meditaties en krachtige activaties om jouw trillingsfrequentie te verhogen.

Waarom verlies je jezelf?

De meesten van ons verliezen zichzelf omdat ze pijnlijke dingen uit de weg willen gaan. Ik reageerde als kind met ‘afstand nemen’, want ik voelde bij mijn ouders zoveel onmacht: ik wist destijds zeker dat ze me niet konden dragen in mijn verdriet. En omdat mijn verdriet te groot was, nam ik er afstand van: ik dissocieerde. Heb jij dat ook wel eens gedaan? Niet voelen wat iets met je doet, lijkt soms makkelijker dan er wel vol in te staan. Of het lijkt de enige manier om te overleven. Ik dacht dat het niet anders kon, want ik kende mijn ouders: mijn vader stopte emoties altijd weg en mijn moeder verzoop erin. Beide manieren voelden voor mij niet goed. Ik kreeg niet het beste voorbeeld qua omgaan met verdriet. Ergo: ik leerde er wel van hoe het niet moest, ook nuttig! Een goede manier leerde ik pas veel later. Met echt voelen en erkennen wat er speelt, doe je recht aan jezelf.  Want als je een lastige situatie wel helemaal doorvoelt, komt er ruimte, kracht en een nieuwe oplossing. Heb jij ook wel eens je gevoel onderdrukt? Ga jij ook liever ‘uit’ de situatie dan ‘er vol in’? Als je weet wat de consequenties zijn, kies je vast liever voor een nieuwe manier.

Wat is het effect van pijn uit de weg gaan?

Ik had een enorme schok gekregen en was uit mijn lijf geslingerd. Ik voelde alleen nog maar een soort doffe pijn en verwarring. Alles veranderde natuurlijk. We verhuisden, mijn vader kreeg een nieuwe vriendin en mijn moeder ook. Elke keer als de rust leek wedergekeerd, kwam ik weer een beetje terug in mijzelf. Tot er weer een dramaatje ontstond – ik moet je even vertellen dat mijn ouders wel zijn gescheiden, maar altijd zijn blijven vechten. Bij elke nieuwe schok, angst of verdriet schoot ik weer uit mijn lijf. Dat patroon had ik in mijn onmacht aangemaakt en dat herhaalde ik steeds opnieuw. Als je veilig bent en volledig in je lijf bent, is je trillingsfrequentie hoog. Je voelt je dan gelukkig en in harmonie met de wereld, ontspannen en krachtig. Is het omgekeerde het geval en voel je angst en onveiligheid, dan verlaagt je trillingsfrequentie. In die verlaging krimpt je ruime blikveld tot maar drie opties: fight, freeze or flight. Ik ken hoogopgeleide managers die soms zo geraakt worden, dat ze alleen nog maar kunnen reageren met:”jij deed het ook!”. Frequentieverlaging/ fight. Ik ken ondernemende vrouwen die zo gekwetst zijn, dat ze ongezonde situaties accepteren en goedpraten. Frequentieverlaging/ freeze. En ik ken talentvolle vrouwen die zo vaak uit hun lichaam zijn gegaan, dat ze dat blijven doen. Frequentieverlaging /flight.

Het effect op mij was dat ik als kind (en volwassene, want: patroon) bleef vastzitten in pijn en angst. Daardoor was er geen uitweg. Ik was bang dat het nooit meer goed zou komen en vreesde de toekomst. Ik kon dat patroon toen niet doorbreken. Het heeft een enorme drive in mij wakkergemaakt om te ontdekken hoe je jezelf uit deze en andere onmogelijke situatie kunt bevrijden èn in je kracht kunt blijven. Ik heb ontdekt hoeveel impact het allemaal heeft gehad op mijn latere leven. Hoe enorm ondermijnend jezelf dissociëren doorwerkt. Zonder mijzelf erom te veroordelen, was het zo dat ik mezelf ook gevangen hield in het patroon. Ik ging ook als volwassene nog vaak uit mijn kracht. Dit was wat ik deed:

Schrijf je in voor de Ontdek je Lichtkrachtdag op 25 januari 2015Ik reageerde niet op het moment zelf maar achteraf. (te laat)

Schrijf je in voor de Ontdek je Lichtkrachtdag op 25 januari 2015Ik maakte afspraken met vriendinnen die me eigenlijk niet goed uitkwamen. (altijd moe)

Schrijf je in voor de Ontdek je Lichtkrachtdag op 25 januari 2015Ik wist heel vaak niet precies wat ik zelf wilde. (SPH studeren, come on!)

Ik herhaalde gebeurtenissen eindeloos in mijn hoofd. (piekeraar)

Ik zei veel te weinig nee. (waar was mijn eigen stem?)

Ik liet andermans behoeften voorgaan op de mijne. (daar hielp ik niemand mee)

Ik nam geen leiding over mijn leven. (de moeilijke weg bewandeld)

 

Let wel: ik schrijf dit allemaal in verleden tijd, want nu doe ik het heel anders. In alle coaching die ik heb gehad en in alle opleidingen die ik heb gedaan heb ik geleerd waar het omslagpunt ligt. Maak je die omkering niet, dan doorbreek je het patroon nooit. Het één niet willen of kunnen voelen, is ook contact met het andere verliezen, zo consequent werkt je hart wel. Ik weet nog goed hoe duidelijk me dat werd toen ik zelf mijn eerste kind kreeg. Elke keer als ik een aanvaring had gehad met mijn moeder, was ik weer een week als verdoofd. Door die verdoving genoot ik minder van mijn eigen kind. Da’s toch verschrikkelijk? Als je je hart afschermt voor pijn, komt ook al het goede minder binnen. Dat is de prijs die je betaalt voor het wegstoppen van je gevoelens. Een te hoge prijs, vind je niet? Ik vond van wel en ik ging aan de slag met het doorbreken van oude patronen – sommigen al generaties oud- en andere beperkende banden. Met elke nieuwe stap die ik zette, verhoogde mijn trillingsfrequentie zich verder. Ik kreeg meer moed, liet mijn stem horen en ik luisterde naar mijn hart. Ik kwam volledig thuis in mijn lichaam en in mijn kracht. Wat is ervoor terugkreeg? Heel veel: mijn gemoedsrust, creativiteit, vrolijkheid en tevredenheid, (zelf)vertrouwen, eigenwaarde, levensgeluk en mijn manifestatiekracht. Voor jou kan het ook zo zijn: je kunt stap voor stap terugnemen wat van jou is: geluk, vervulling en vreugde!

Zit jij nog vast in een oud patroon?

Om het antwoord te weten, hoef je alleen maar in je lijf te voelen. Voel je bij deze vraag je keel dichtknijpen, of een kramp in je buik ontstaan? Voel je dat er iets zwaars op je drukt? Lijkt het alsof je ergens een gat hebt of er iets aan je vast zit? Of herken je je in mijn verhaal en ben je ook ‘queen dissociatie‘? Dan weet je nu wat de prijs is als je in jouw patroon blijft vastzitten. En of je de prijs ervoor wilt blijven betalen. Misschien voel je wel dat er een andere weg is, nu. Dat het echt voor jou is weggelegd om jezelf te bevrijden. In het vierde blog vertel ik je wat je allemaal kunt doen om de ban te verbreken. Het is nooit te laat. Als ik terugkijk op hoe ik als kind reageerde, denk ik wel eens: Wat als ik wel heel hard was gaan huilen? Wat was er gebeurd als ik er op school wel over had gesproken? Wat als ik niet zo stil was geworden en mijn mond had opengetrokken? Wat als ik me tegenover de nieuwe partners van mijn ouders als een draak had gedragen, in plaats van als een zoet, verlegen meisje? Hadden ze dan meer rekening met mij gehouden? Had ik me daardoor minder machteloos gevoeld? Ik weet het niet, want ik heb het toen niet gedaan. Later wel. Ik heb alles rechtgezet en de patronen doorbroken. Ik heb mezelf bevrijd van de ban en daarmee mijn ouders ook geholpen. Ik geef hen geen ‘schuld’ meer van hoe het was, maar ik erken hun aandeel. En ik erken het mijne! En daarmee werk ik alles uit, tot op het bot. En nog een laagje dieper, waar het licht weer verschijnt. Tot alles geneest en er liefde overblijft. Heb jij nog een zwaar gevoel over een periode in je leven? Weet dan dat je er altijd meer licht op kunt werpen vanuit je hogere frequentie om dat wat zwaar voelt te verzachten.

Ik heb het natuurlijk niet allemaal alleen gedaan. Ik heb bijzondere vrouwen op mijn pad gehad die mij hielpen. En nu kan ik hetzelfde voor jou doen: de Lichtkracht Academie is er voor je! Ik ken de stappen die nodig zijn, ik weet hoe je volledig in je lijf en licht komt. Als je jezelf niet wilt verliezen, ga dan niet bij jezelf vandaan. Blijf. Wees (in)jezelf. Voel alles wat er is en vertrouw op de transformatiekracht van je hart. Ik geef je hier vast een krachtige, creatieve oefening en affirmatie om je te helpen ontdekken of jij in- of uit je lijf bent en waarom.

Oefening ‘lichaamsbewustzijn’

Neem een wit vel papier en teken jezelf er 2x op, van top tot teen, van voor en achter. Vul je afbeeldingen nu met kleuren en schrijf erbij wat die kleur beïnvloed. Heb je donkere of lege plekken? Onderzoek dan waarom dat zo is. Wat kun je veranderen, waardoor die plekken lichter worden. Ook al lijkt het in de eerste instantie vast te zitten, geef jezelf dan alle aandacht en warmte die je nodig hebt. Is er ergens een plek die naar voelt? Stuur er licht naartoe vanuit je hart. Of plak er hartjes bij. Koester jezelf en voel waar wat er verandert.

Gebruik deze affirmatie

Wat je tegen jezelf zegt, werkt door in je gevoel en in je lichaam. Je kunt je trillingsfrequentie verhogen met fijne gedachten en verlagen met een negatieve denkwijze. Als het gaat om in je lijf blijven en je gevoel voelen, vertel jezelf dat dit: “Ik ben volledig veilig”. “Ik vertrouw op mijzelf” of “Ik volg mijn hart”.

Wat leveren deze oefening en affirmatie je op?

Je zult merken dat je jezelf hiermee de bewuste keuze geeft om aanwezig te zijn of om van negatieve gevoelens weg te gaan. Daarmee bepaal je de route die je aflegt zelf en wordt je geen oud patroon meer ingezogen. Daarnaast verhoog je je eigen trillingsfrequentie door de aandacht en liefde die je aan jezelf geeft, wat nieuwe wegen en mogelijkheden opent. Oud zeer kan zo veranderen in iets wat je voortaan kracht geeft!

  Fanny

Spread the love!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Facebook