Afscheid nemen

24 november 2015 Geen categorie

Het is rond 20 november. Vorig jaar was dit de laatste levensweek van mijn moeder en alles komt weer voorbij. Ik stuiter heen en weer…Ik doe van alles, in het hier-en nu, maar denk veel terug aan toen. Hoe gek het allemaal ging. De artsen die haar net nog hadden gedotterd en nog allerlei behandelplannen hadden. Zoals het amputeren van de ene arm die ze nog overhad. Hoeveel kan een mens aan? Mijn moedertje met haar drie-vuist-dikke medische dossier is niet overleden aan lekkende hartkleppen, een hersenbloeding, een nierziekte, COPD, verkalkte aderen of huidkanker, maar aan scepsis.

Ik ben bijna een jaar verder. Ik heb nog steeds pijn om het aftakelingsproces en hoe ik in godsnaam probeerde om daarin staande te blijven. Ze had zoveel meer zorg nodig dan ze kreeg. En ze wilde zoveel meer van mij dan ik haar kon geven. Dus ze bleef me (over)vragen en ik bleef erbij dat ik haar kind wilde zijn en niet haar moeder. Ik kan het bijna niet in woorden omschrijven. Ze wilde zelf nog verder, koste wat kost blijven leven, maar na 40 jaar chronisch ziek zijn, was de koek op. #61

Op de intensive care heb ik haar nog heel even helder bij me gehad. Ik vertelde haar dat het tijd was om het leven op aarde los te laten en -koppig mens- ze schudde haar hoofd heftig heen en weer. Nee, ze was het niet van plan. Maar dit keer was het echt zover, ze had zat try-outs gehad in voorgaande jaren.
Ik vertelde haar dat ze niet bang hoefde te zijn, dat we bij haar waren en dat ze eerst in slaap zou vallen.

Ik vroeg haar:”voel je dat we van je houden?” en ze knikte van ‘ja’. Toen zei ik: wij, je kinderen weten dat je van ons houd. Ga nu maar naar het Licht. Dit keer is het echt zover, je gaat zo overlijden, lieve mam. Je mag verdergaan en loslaten, alles is goed, je overgang zal zacht zijn want ik zie dat de poort openstaat. Wij blijven bij je. Ik houd van je. Goede reis!”. En daarna zakte ze weg door de slaapmedicatie en 30 minuten later liet ze haar aardse leven los.

En weet je wat het wonderlijke was? Ze was zo snel ver weg. Ik stond naast haar bed terwijl ze werd gewassen en ik stemde me af op de Hogere Sferen en ik voelde een diepe rust. Mijn moeder die vroeger nooit geloofde dat ze het Licht zou kunnen vinden, die bang was voor de dood, was heel snel door de poort gegaan. Al met al een proces van grote schoonheid. Geen dienst, maar een samenzijn in haar huiskamer. Op de begraafplaats geen rede, maar alleen mijn klankzang.

Zondag 22-11-2015 was het een jaar geleden. Ik probeer de scherpte van de laatste jaren te verzachten. Dat waar ik geen woorden aan kan geven, omdat ze tekort schieten. Want naast het gewone afscheid, heb ik nog meer te helen. Dat ze me een slechte dochter vond omdat ik me van haar losmaakte. Hoe ze vond dat ik er voor haar moest zijn, altijd. Hoezeer ik voelde dat ik eraan onderdoor ging. Hoe ze iedereen tegen mij opzette en ik zelfs op haar begrafenis nog werd verweten dat ik haar niet altijd bij mijn kinderen liet zijn.

Tijdens het samenzijn, net voor de ter aarde lating, sprak ik met een vrouw, een voormalige vriendin van mijn moeder. Ik weet haar exacte woorden niet meer, maar wat ze zei was zo pijnlijk. Ze zei dat we allemaal wel wisten dat ik mijn moeder haar kleinkinderen ontzegde. Dat ik mijn moeder regelmatig in de steek liet. Met iedereen bedoelde ze: mijn moeders broers, haar vrienden en kennissen. Mijn moeder heeft altijd over mij geklaagd en het beeld geschetst dat ik haar aan haar lot overliet aan wie het maar horen wilde.

Terwijl alles wat ik deed was mijzelf en mijn kinderen beschermen wanneer mijn moeder manisch- of anderzijds ontoerekeningsvatbaar was. Ik heb daar, op dat moment, aan mijn moeders kist nog een energetische uitwisseling gedaan. Gelukkig had ik mijn man en dierbaarste vrienden bij me. En weet ik hoe ik een energetische sessie kan doen.

Stel je voor…dus ik heb mijn moeder wat achterna gezonden: het resultaat van al haar kwaadsprekerij. Het was niet van mij en ik wilde het niet langer ‘hebben’. Ik weet dat het onmacht was, maar het heeft me mijn diepste littekens bezorgd. En die voel ik nu. En mijn enorme verlangen om die onmacht en het verraad om te zetten in onvoorwaardelijke liefde. Ik ben de vierde in lijn die dit nu wel anders kan doen. Ik voel dat ik daar de kracht voor heb, dus…lichtkracht erop!

Hoe dieper ik voel, hoe meer ik kan helen. pfffffieuw, ik heb er mijn handen aan vol. Maar ik wil het. Helen. Alles lichter maken. Tot er liefde overblijft.
En ik me meer gelukkige momenten herinner. Ik besefte me al wel een ding: de patronen zoals die waren, zijn al anders. Deels omdat ik er voor een groot deel uit ben gestapt, en mijn deel heb herschreven, maar ook omdat mijn moeder niet meer vastzit in de onmacht van haar aardse bewustzijn. En ik ga verder met mijn wens om alles lichter te maken, net zolang tot ik het helemaal ben.

2 comments

  1. Janine schreef:

    Ha Fanny,
    Volgens mij zijn we oud klasgenoten van de basisschool, maar ik weet het niet zeker. Wat een dappere stappen heb je gezet op jouw pad. Wat er bij me opkomt bij het lezen van dit verhaal over loslaten is dat de mensen om je heen jou in de steek hebben gelaten. Je zou hier prachtig de vier vragen en omkering van Byron Katie op kunnen toepassen.
    Sterkte op je pad.
    Hartelijke groet,
    Janine

    • Ha Janine, dat zou best eens kunnen! En wat er in je opkomt, klopt. Het verhaal is natuurlijk veel groter dan dat ik hier heb beschreven. Ik ken de vier stappen van Byron Katie…die zijn ook heel behulpzaam. Maar het punt is, ze gaan over al het innerlijk werk dat je in jezelf kunt doen. Ben ik het helemaal mee eens en heb ik ook gedaan.Maar er is meer nodig dan dat, want soms is de energetische verstrikking en de familielijn enorm schadelijk. Dus ik kan mijn ‘innerlijk werk’ wel doen , maar dat is niet altijd genoeg. Er zijn twee routes: vergeven & empathie en grenzen stellen & banden verbreken. In mijn geval waren beiden nodig…vorige week heb ik zelf nog een sessie gehad en het laatste stuk gedaan. Alles is in het licht, moeders ook. En ik dus ook! Bedankt voor je lieve bericht. Warme groet, Fanny

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.