Nabij zijn

Nabij zijn

Welke afstand neem je als therapeut tot je cliënten? Weinig, in mijn geval. Ten eerste laat ik alleen mensen tot mijn coaching of trainingen toe met wie ik een klik voel. En vergeet de cliënt zelf niet: die kan heel goed kiezen. Het maakt eigenlijk niet uit wat ik post, blog, vlog of op mijn website zet: iedereen kijkt daar dwars doorheen en pikt mijn uitstraling in een nanoseconde op. En je vind me leuk of niet. Je voelt dat ik velden voor je kan openen waar je zelf niet bij kunt komen. Je weet van binnen of je bij mij op je plek bent. Of we zitten op een totaal andere golflengte, ook goed. Dus als je eenmaal bij me binnen bent, is er echt contact.

Vandaag heb ik bijvoorbeeld prachtige gesprekken gehad. Ik werd uitgenodigd om te kijken. Ik werd deelgenoot gemaakt van verlangens en onzekerheden. Denk je dat ik dat soort gesprekken op de automatische piloot doe? Nooit.
Ik voel ook die brok in mijn keel, ik word enthousiast, ik kan heel hard voor iemand hopen dat het beter wordt. Soms wou ik dat ik iemand even kon optillen om ze over hun drempels heen te helpen. Dat doe ik niet, want daarmee zou ik ze het grootste geschenk aan zichzelf ontnemen: zelf nieuwe stappen zetten en voelen welke kracht je daarvan krijgt. Tijdens consulten werken we met ons hoger bewustzijn en met ons licht. Dan vallen alle hokjes weg. Ik sta daar als mens en mijn cliënt ook. Het zijn totaal gelijkwaardige ontmoetingen, waarbij ik met mijn licht iemand door een donker stuk heen loods, terug naar het eigen licht. Er is directe verbinding, op elk niveau als je zo nauw samenwerkt aan het oplossen van een probleem.

Dus ik ben een knuffelcoach. Met sommige vrouwen heb ik 24 trainingsdagen beleefd, die geef ik toch geen hand bij het weggaan? Tijdens mijn opleiding leerde ik dat je ‘professionele afstand’ moest houden. In de praktijk kwam dat vooral neer op ‘afstand bewaren’. Een duidelijke grens stellen, je emoties niet teveel tonen. Ik ben er nooit goed in geweest. Ik ben een mens, geen machine. Ik heb geen automatische piloot. Natuurlijk let ik op projectie en tegenoverdracht, maar na 20 jaar is alles wel uitgezuiverd. En als jij me jouw diepste zielenroerselen vertelt, dan opent mijn hart zich, natuurlijk. Mag ik dan ‘liefs’ zeggen onder een mail? Je sterkte wensen in een appje? Een knuffel geven na een intensieve trainingsdag? Ik doe het! Voor ‘afstand’ moet je niet bij mij zijn.

Ik weet nog goed dat ik rond mijn twintigste enorm heb geworsteld met iets. In diverse gesprekken met mijn toenmalige coach Hanneke, kwam daar wat verzachting in, maar wat vond ik het moeilijk om mijn verdriet te tonen. En ik vergeet nooit die ene keer, toen ze zei:”en nu is het genoeg! Kom jij eens even hier”. Ze gaf me een warme, moederlijke knuffel, waarmee ze me 1000 dingen liet voelen. Dat was zoveel helender dan ‘goede raad’. Ik wist ook: ze is er echt voor me. Ik had bevestiging nodig dat ik echt werd gezien. En die kreeg ik op zo’n mooie manier!

Vanaf dat moment ben ik vrijuit gaan vertrouwen op mijn gevoel. Ik bèn verheugd als er een cliënt komt die al 10 jaar geregeld komt. Hoe zou het nu met haar gaan? Die band die je samen smeedt, is onbetaalbaar. Wie wil er nou niet in verbinding zijn met zoveel mooie mensen? Ik leer en ontwikkel me suf! Ik ben er dankbaar voor en ik geef me 100%. Dit is dus wie ik ben en wat ik doe. Dus als je een therapeut zoekt die vooral vanuit het hoofd werkt, die afstandelijk is of die protocollen vóór mensen laat gaan, ben je bij mij niet aan het goed adres. Bij mij krijg je mij en dit is hoe ik het doe.

Nog geen reacties.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *